ORO ORO
Lees Voor

Gelukkig in de Hoge Hees

Marchel zit er gezellig bij in een van de huiskamers van de Hoge Hees. Deze maand wordt hij 68 jaar. Hij lacht. Marchel praat niet, maar aan de blik in zijn ogen zie je dat hij het naar zijn zin heeft. Wie had dat anderhalf jaar geleden kunnen denken: Marcel is gelukkig in De Hoge Hees.

Marchel maakt deel uit van een warme Nuenense familie. Vader, moeder, zus Jeannette en broer Erwin betrekken hem helemaal bij het familieleven. Dat is soms best lastig omdat Marchel het syndroom van Down combineert met een vorm van autisme. Alle verandering is moeilijk en dus besluit het gezin dat Marchel ‘gewoon’ thuis blijft wonen. Oud zal hij niet worden, hebben de doktoren al gezegd en met die opmerking in het achterhoofd denkt de familie er sowieso niet over om hem uit huis te plaatsen. Ook niet als hij twintig, dertig jaar én ouder wordt.

Tijden veranderen

Maar tijden veranderen. De ouders van Marchel overlijden. Broer en zus besluiten dat hij in het ouderlijk huis blijft wonen. Zo min mogelijk veranderen, dat is het beste voor hem. Jeannet blijft bij hem wonen en broer Erwin koopt het huis ernaast. Samen zorgen ze voor hun broer, die voor de dagbesteding dagelijks naar Beek en Donk, naar De Lage Hees gaat.
Dat gaat prima tot, in april 2020, de zus van Marchel vrij plotseling overlijdt. Bijkomend probleem is dat Marchel in die tijd niet naar de dagbesteding bij de Lage Hees kan vanwege corona. De veranderingen gaan te snel. Ook voor Erwin, waarmee de begeleiding van De Lage Hees nauw contact onderhoudt.

Uitzondering

“We moesten wat doen”, vertelt Sanne Dortmans, de zorgcoördinator van Marchel. “Hij miste de structuur van het werk, hij vroeg om zijn ‘zusje’ en ondertussen had zijn broer de handen vol aan al het regelwerk. We hebben voor Marchel toen een uitzondering gemaakt en hem toch naar de dagbesteding laten komen. Om de broer te ondersteunen hebben we ook, daar waar mogelijk, met de zorg in huis geholpen.”
Toen Marchel enige tijd later een epileptische aanval kreeg, leek het einde nabij. “Hij kwam niet meer uit zijn bed en al helemaal niet meer van zijn kamer”, vertelt Sanne. “Hij at en dronk bijna niet meer. Het ging helemaal niet goed.”

Brandweer

Wat nu? Toch maar uit huis plaatsen? De Arts Verstandelijk Gehandicapten en de gedragsdeskundige van ORO keken mee. Sanne: “Verhuizen was een hele onderneming. Een brancard kon niet over de trap dus hij zou via het raam door de brandweer uit het huis moeten worden gehaald. Of hij dat aan zou kunnen, daar werd sterk aan getwijfeld.” Ondanks die twijfel hakte Erwin de knoop door. Als hij in huis zou blijven, zou hij het niet overleven. Dan maar het risico van de verhuizing naar een andere plek. En hopen dat het goed gaat.”

Perfect verlopen

Die andere plek was er op Het Rijtven. “Op Den Dreef 6a is een verpleegkundig team aanwezig dat alle zorg kon leveren die nodig was”, zegt Sanne. “We hebben het dus toch gedaan. Marchel werd in slaap gebracht, verhuisd en hij werd wakker op Het Rijtven.”
De verhuizing verliep perfect. Op Den Dreef 6a knapte Marchel verrassend snel op. Zo snel dat hij op een bepaald moment zelf uit bed kwam, aan de wandel ging en nieuwsgierig werd naar wat er allemaal in en om het huis te zien was.

Gelukkig in de hoge hees

Op zijn gemak

Toen er door een overlijden een plaatsje vrijkwam op De Hoge Hees wilde Erwin graag dat zijn broer nog één keer zou verhuizen. Naar de plaats waar hij al meer mensen kent, dichtbij zijn dagbestedingscentrum. Ook die verhuizing verliep prima. Sanne: “Hij voelt zich hier goed op zijn gemak. Hij heeft nog wel een epileptische aanval gehad en je merkt ook dat hij ouder en wat minder mobiel wordt. Maar fijn dat hij hier een nieuw thuis heeft gevonden. Of hij hier kan blijven? In ieder geval zolang als we hem hier de zorg kunnen bieden die hij nodig heeft. Dat lukt nu prima, ja. Kijk maar eens. We hadden nooit gedacht dat we deze Marchel ooit weer eens terug zouden krijgen.”

Leuk verhaal?
Deel het met je vrienden!

Copyright © 2022 ORO
Skip to content