Het gaat niet zo goed met Freek (*34). Hij zit niet lekker in zijn vel. Hij wil weglopen, wordt steeds vaker boos, hij eet slecht en lijkt steeds moeilijker om te kunnen gaan met de prikkels om hem heen. Het team en zijn zorgcoördinator hebben al van alles geprobeerd, maar veel resultaat lijkt het niet op te leveren. Tijd om contact op te nemen met het CPT, het Crisis Preventie Team.

Coördinatoren, wijkmanagers, gedragsdeskundigen en leden van het team Psychiatrie. In totaal bestaat het CPT uit zo’n vijftien mensen. “Het is de bedoeling dat er aan de bel getrokken wordt nog voordat het eigen team met de handen in het haar zit. Ze zien al wel aankomen dat het mis kan gaan bij of rondom een cliënt, ze proberen van alles, maar voelen dat ze de grip kwijtraken. Dát is het moment om de hulp van het CPT in te roepen”, zegt Lianne van den Eijnden, een van de gedragsdeskundigen in het CPT.

Complexe vragen

Na de vraagstelling over de uitdagingen met Freek wordt binnen het CPT een team van vier mensen samengesteld. Zij bespreken de aanvraag en plannen een afspraak met het team. De aanvrager is deze keer Katja Verschuuren. Zij is wijkmanager en zelf lid van het CPT, maar in dit geval dus even de ‘hulpvrager’. “Als je zelf betrokken bent, ben je op een bepaald moment de helikopterview kwijt”, zegt ze. “Dan zie je de grote lijnen even niet meer. Ook voor mij is het dan fijn om de hulp van collega’s in te roepen. Collega’s die dit soort complexe vragen interessant vinden, die er ervaring mee hebben en voor wie de situatie helemaal nieuw is.”

Al veel goede dingen

Na het gesprek op de locatie hebben de leden van het CPT al een beter beeld. Zorgcoördinator Esther Hornman gaat vervolgens de cliënt observeren. Tegelijkertijd doen de andere leden van het CPT onderzoek in het dossier. “Wij staan er blanco in”, reageert Esther. “Wat in dit geval speciaal opviel, en wat we heel vaak zien, was dat de medewerkers heel veel goede dingen deden. Dat is mooi om te zien.” Na uitvoerig onderling overleg adviseert het CPT op drie vlakken: Wat kunnen we doen bij de cliënt, wat kan er in de begeleiding veranderen en welke organisatorische veranderingen kunnen het gedrag positief beïnvloeden?

Frisse blik

Het advies wordt daarna met de zorgcoördinator, gedragsdeskundige en wijkmanager van de locatie besproken. Katja: “We hebben die frisse blik als heel fijn ervaren. Objectief, zonder oordeel, maar gewoon bekeken door een andere bril. In onze situatie werden we bevestigd in het beeld dat we al heel goed bezig waren, maar we kregen ook een paar tips die ons echt verder hebben geholpen. Ook hebben we in dit traject geleerd dat niet alles is op te lossen. Het feit dat je op de goede weg bent, maar dat er ook zaken zijn die je gewoon moet accepteren, geeft een team ook meer vertrouwen.”
Als het advies van het CPT er is en we dit samen goed hebben besproken en geëvalueerd, is het traject in principe afgesloten. Esther: “Maar soms helpen we bij het invoeren van bepaalde aanpassingen of, als er behoefte aan is, doen we een stukje teamcoaching. We bieden aan waar het team behoefte aan heeft.”

Absolute meerwaarde

Op dit moment wordt de hulp van het CPT een kleine dertig keer per jaar ingeroepen. “Het is belangrijk dat we tijdig bij een casus betrokken worden”, vindt Katja. “Laat ons meedenken als het nog niet te laat is.”
Het aantal crisissituaties is sinds de komst van het CPT afgenomen. Lianne: “Ik hoor van collega’s dat ze het CPT als een veilige manier ervaren om samen de verdieping te zoeken als het gaat om complexe problematiek. Die veiligheid, de intensieve samenwerking met collega’s om samen het beste voor de cliënt te doen, dat is een absolute meerwaarde.”

(*) De echte naam van de cliënt hebben we in verband met de privacy veranderd in Freek.

Dit verhaal is verschenen in OROskoop 87, oktober 2026.