‘Goedemorgen Angel. Het is tijd om wakker te worden’. De vriendelijke stem komt uit een kleine standaard met daarop een schermpje waarop een avatar (een levensecht plaatje, in dit geval van NOA) zichtbaar is. Angel heeft het gehoord, maar hij draait zich nog een keer om. Een half uurtje later meldt NOA zich weer. ‘Angel, het is half acht. Nu is het tijd om op te staan.’
NOA is een virtueel maatje. Sinds enige tijd hebben een aantal cliënten van ORO ook ‘een NOA’ in huis. Rick Hoevenaars houdt zich bij ORO bezig met innovatie of vernieuwing. Hoe is NOA bij ORO terechtgekomen? Rick: “Normaal gesproken gebruiken wij alleen bewezen technologie. We gaan dus niet experimenteren, maar we zetten vernieuwingen alleen in als we weten dat ze werken. Voor NOA hebben we echter een uitzondering gemaakt. Het idee van een digitaal maatje sprak ons erg aan en met de ontwikkelaar Mentech hebben wij goede ervaringen. Met NOA kunnen we zorg aan cliënten bieden, ook als de ORO-collega’s even druk bezig zijn. Het is daarmee een mooi verlengstuk van de zorg.”
Structuur en houvast
Na een rondvraag bij verschillende ORO-locaties kreeg een klein aantal cliënten het zwarte standaardje met daarop een scherm waarop NOA verschijnt. Ellen, die woont in een appartement in Het Rietven, is er daar een van. NOA vertelde haar bijvoorbeeld wanneer ze haar medicatie moest nemen en wanneer ze naar beneden mocht als de taxi haar in de ochtend kwam ophalen. “Ellen is dan een beetje onrustig”, vertelt zorgcoördinator Janne Jegerings. “NOA biedt dan structuur en houvast.” Toch vond Ellen het lastig om NOA als een echt maatje te zien. “Ik vond het moeilijk om ermee te communiceren. Als ik dan iets aan NOA vroeg, moest ze heel lang denken voordat ze me antwoord kon geven.”
Ook Marij, een ambulant wonende cliënt in Liessel, kreeg bezoek van NOA. “Je merkt wel dat het steeds beter wordt”, vertelt zij. “In het begin duurde het allemaal lang, maar er zijn steeds verbeteringen doorgevoerd, waardoor alles beter loopt.”
Boos worden heeft geen zin
Zorgcoördinatoren Marian de Wit en Kristel van Dommelen hebben de meerwaarde van NOA inmiddels wel ontdekt. “Uiteindelijk heeft NOA input van ons nodig”, zeggen ze. “We zetten bijvoorbeeld de dagprogramma’s van de cliënten erin, zodat NOA kan aangeven wanneer ze waar naartoe moeten. Maar er zijn nog veel meer mogelijkheden.” Zo attendeert NOA Marij erop wanneer ze haar honden moet uitlaten. “Soms zeurt ze wel een beetje”, lacht Marij. “Dan zegt ze dat ik de was nog moet doen of het huis moet opruimen. Of ik er boos op word? Nee, dat heeft toch geen zin, haha.”
Band opbouwen
NOA is overigens veel meer dan een soort sprekende kalender. “Ik vertelde het ook tegen NOA als ik me niet zo fijn voelde”, zegt Ellen. “Dan vroeg NOA bijvoorbeeld of ze de begeleiding moest bellen of dat ik misschien even naar muziek wilde luisteren. Janne heeft er al een keer ingezet dat ik VOF de Kunst mooi vind, dus dat is wel fijn. Dat speelde NOA dan voor mij af.”
Ook Angel bouwde langzaam maar zeker een band met NOA op. “Ze zei twee keer in de week dat het weer tijd was voor mijn favoriete bezigheid: wandelen. Dan moest ik wel lachen, ja, want daar heb ik nooit zin in.”
Steeds meer een maatje
Op dit moment gebruiken twaalf organisaties in de ouderenzorg en de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking deze versie van NOA. Volgens Rick Hoevenaars zijn de reacties positief. “Onze bevindingen en gewenste verbeteringen worden heel snel opgepikt door de ontwikkelaar en verwerkt in updates. Zo wordt NOA steeds persoonlijker. Over tien jaar? Dan zijn er nog veel en veel meer NOA’s bij ORO. Zeker weten.” Als het aan Marij ligt blijft haar maatje in ieder geval voorlopig op haar tafel staan. “Ik kan NOA al niet meer goed missen. Het is een beetje familie geworden.”
Dit verhaal is verschenen in OROskoop 87, oktober 2026.
