Waar worden cliënten van ORO nou écht gelukkig van? Van begeleiders die, met alle goede bedoelingen, hun leven de ‘goede’ kant op sturen? Of van een rijk netwerk met mensen om hen heen, waarin iedereen op zijn of haar manier een bijdrage levert aan een gelukkig leven? Bij ORO denken we dat laatste. Onder de noemer ‘Van zorgen dat, naar zorgen samen’, kijken we hoe we die gedachte, die visie, meer naar de praktijk van alledag kunnen brengen.
Het lijkt nog niet zo heel lang geleden dat ouders hun kind of familielid zo’n beetje bij de poort van een instelling afzetten en te horen kregen dat ze de eerste maanden maar beter even geen contact konden hebben. Onthechten heette dat. Je droeg je naaste over aan de zorg van professionals. Die wisten hoe ze met mensen met een beperking om moet gaan. Daar hadden ze immers voor gestudeerd. Zo ging het ook bij Het Rijtven, maar inmiddels zijn de inzichten veranderd. Cliëntgeluk ontstaat pas écht als familie, vrienden, vrijwilligers én zorgprofessionals een goed contact hebben met elkaar en goed met elkaar samenwerken.
Het netwerk
Bij de start van ‘Van zorgen dat, naar zorgen samen’, in 2025, werd besloten om eerst eens goed te kijken hoe de netwerken van cliënten eruitzien. Hoe gaan de medewerkers om met die netwerken, wat gebeurt er al, waar loopt men tegenaan? “Bij drie teams zijn pilots gestart om dat eens goed in kaart te brengen”, vertelt Meike van Erp-Dirks. Meike is vanaf de start betrokken bij het project. “Het begint allemaal met het voeren van het goede gesprek: over wensen, verwachtingen en grenzen. “De conclusie? Er gebeurt al best veel, maar de behoefte is niet overal hetzelfde. Je moet dus maatwerk leveren. En, het allerbelangrijkste: alles begint bij goede relaties en ontmoeting. Leer elkaar kennen, kijk waar behoefte aan is en kijk hoe je het samen kunt invullen.”
‘Ik vind dat normaal’
Nellie en Maarten Verbakel mag je gerust ambassadeurs van de nieuwe beweging noemen. Nellie (86) is de moeder van Han die op Het Rijtven bij Het Gebint woont. Maarten (58) is zijn broer. “Ik ben gisteren naar de woning geweest om met Han te eten”, zegt Nellie. “Hij voelt zich momenteel niet zo lekker en het eten duurt erg lang. Ik heb genoeg tijd, dus als ik kan dan ga ik helpen.” Nellie realiseert zich dat ze het personeel op die manier helpt. “Maar ik vind dat heel normaal. Het is toch mijn zoon. Ik zie het ook wel als een logische plicht.”
Ontmoeting
Kay Gijsbers, zorgcoördinator, is enthousiast over de pilot. “We hebben al een paar sessies gehad met de naasten van een aantal woningen en alleen die ontmoeting al is heel fijn. Samen kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Het kan van alles zijn in de samenwerking. Bijvoorbeeld een wandeling met je familielid, waarbij je ook een andere bewoner meeneemt. En waardoor anderen misschien denken: dit gaan we ook doen!”
Maarten ziet ook nog een andere rol. “We worden allemaal wat ouder, dus we gaan ook onze kinderen en kleinkinderen meenemen in dit geheel en enthousiast maken. Dan kunnen zij later ook een rol spelen. Zo wordt het netwerk rondom Han ook weer een stukje groter en steviger.”
Dat is wat ORO wil
De weg naar ‘zorgen samen’ is ingezet, maar iedereen ziet dat die weg nog best de nodige hobbels heeft. “Ik weet zeker dat we er samen uit gaan komen”, zegt Nellie. “Maar niet van vandaag op morgen.” Meike en Kay zijn het daarmee eens. “De ervaringen vanuit de pilots vormen een goede basis. Maar dit stopt niet meer. Omdat we denken dat dit een beweging is die leidt naar nóg gelukkigere cliënten. En dat is wat ORO wil.”
Samen blijven we steeds in maatwerk zoeken naar de juiste weg, zodat cliënten meer eigen regie, soms met een beetje hulp van hun netwerk, ervaren en kunnen groeien van geluk op een manier die bij hen past. We hebben iedereen nodig om samen geluk te creëren én te beleven: cliënten, familie en vrienden, vrijwilligers, medewerkers en samenwerkingspartners.
Lees er meer over via de ouders en naasten pagina.
Dit verhaal is verschenen in OROskoop 86, juni 2026.
