Op 5 juni werd gevierd dat Den Dries in Helmond vijftig jaar bestaat. Op 30 januari van dit jaar was het precies een halve eeuw geleden dat burgemeester Geukers het gezinsvervangend tehuis aan de Bakelsedijk opende. Dat gebouw, genoemd naar het weiland dat grensde aan de voormalige boerderij op die plek, maakte later plaats voor het huidige appartementencomplex aan de Hamsterstraat. De medewerkers constateren dat er veel veranderd is. “Maar het warme bad dat Den Dries in de beginjaren was, dat is het nog steeds”, zo luidt de conclusie.

“Dit is wat ons betreft echt wel de leukste locatie van ORO.” Linda Maas, Marja Leenders, Marie-Anne Wijn en Ine Algera, zeggen het zonder enig voorbehoud. “Wij zijn één grote familie. Hier kun je jezelf zijn, hier wordt niet geoordeeld. Hier kun je fijn wonen én werken.”

Ine werkt nu ongeveer vijf jaar bij Den Dries, de andere medewerkers aan tafel hebben er bijna twintig (Marie-Anne) of zelfs meer dan vijfendertig jaar opzitten. Terugkijken op de ‘eerste’ Dries doen ze allemaal met veel warmte. “Jan van den Eynde was onze manager. Superleuk dat hij ook op het feest was”, vertelt Marja. “We hadden één televisie en één eetkamer. Daar zaten we met 23 bewoners. We hebben er een mooie tijd gehad en mooie herinneringen gemaakt. Zoals met het eten. In groepjes, altijd met een damast tafellaken en linnen servetten. Voor het eten werd er gebeden en er werd met iedere gang gewacht tot iedereen klaar was. Daarna werd de keuken gepoetst. En hoe! Man, man, dat was de schoonste keuken van Helmond.”

Een hele rij stond te wachten

De bewoners hadden in Den Dries allemaal een eigen slaapkamer met een wastafel. De douches en toiletten werden gedeeld. Marie-Anne werkte tot 2022 bij Den Dries en bleef er daarna actief als vrijwilliger. “We hadden toen nog wat we het ‘smeerkamertje’ noemden”, lacht ze. “Elke avond werden daar de medicijnen gegeven en de zalfjes gesmeerd. Ze stonden in de rij te wachten. Privacy? Haha, dat bestond in die tijd nog niet.”

Niets bleek minder waar

De overgang naar de nieuwbouw was wel spannend. Er kwamen dan wel twee groepswoningen voor elk vijf personen, maar het grootste deel van de bewoners, ongeveer vijftien, kreeg een eigen appartement. Met douche, toilet én telefoon. Linda: “We waren bang dat sommigen zouden vereenzamen. En dat ze niet met de telefoon konden omgaan.” Niets bleek minder waar. “Bijna iedereen vond de rust en de mogelijkheid om ook in de eigen ruimte te zijn, heel prettig. Die telefoon, die hadden ze heel snel onder de knie. Dat was voor ons een mooie bijkomstigheid. In het oude gebouw liepen ze de hele dag achter je aan met allerlei vragen, nu bellen ze als ze je nodig hebben.”

Een fijne club

Wat ook veranderd is, is de doelgroep. “We hadden hier een groep die meer verzorging nodig had en een groep waarbij je meer met de handen op de rug kon begeleiden. Dat was ook fijn voor de begeleiders. Iedereen had zijn eigen groep en je kende ‘jouw’ bewoners dus heel goed. De laatste jaren is het deel dat zorg nodig heeft steeds groter geworden, waardoor we nu weer allemaal alle bewoners verzorgen en begeleiden. Overigens is er nog steeds wel een mix van oud en jonger. En dat zorgt voor een leuke dynamiek. Ze helpen elkaar en leren van elkaar. En als het erop aankomt, staan ze ook klaar voor elkaar. Het is echt een fijne club.”

Op naar de volgende 50 jaar

Voor die club zit het feest er inmiddels op. Het was een groot festivalachtig feest in de eigen tuin. Ine: “Een Den Dries-feest, was het. Met bewoners, vrienden en familie van de bewoners, collega’s, oud-collega’s en vrijwilligers. Er zijn herinneringen opgehaald, er is gelachen, gezongen en gedanst. Het was een mooie kroon op het jubileum van een prachtige locatie. Op naar de volgende vijftig jaar!”

Dit verhaal is verschenen in OROskoop 86, juni 2026.