Maandagavond bij Van Speijk. Er wordt gedanst, genaaid, gebiljart, gedart en toneel gespeeld. Het centrum in Helmond-Oost bruist. Grootste gemene deler: iedereen heeft plezier. En dat kan alleen omdat een aantal vrijwilligers de handen uit de mouwen steekt. Met net zoveel plezier trouwens. Vraag maar aan Pieter en Marty. Al vele jaren zijn ze actief. “Wij zijn geen stilzitters”, lachen ze.
Ze zijn inmiddels veertien jaar met elkaar getrouwd. Pieter Plompen (60) en Marty Thijssen (50). Pieter, herkenbaar aan de pet, Marty aan de brede lach die zijn gezicht vrijwel altijd siert. Overdag zijn ze respectievelijk timmerman en huishoudelijk ondersteuner, maar daarna is er wat hun betreft alle tijd om iets voor ORO te doen.
Het begon allemaal bij Marty. Toen hij negentien was, inmiddels meer dan dertig jaar (!) geleden dus, werd hij gevraagd om dansles te geven in wat toen nog Aksent heette. “Dat was in de Van Weerden Poelmanstraat”, zegt hij, vlak voordat de deelnemers aan het toneelspelen binnenkomen. “Ik hou van stijldansen. En ik vond het wel leuk om dat ook aan anderen te leren. Zeker aan deze mensen. Die lach, dat plezier, daar geniet ik ontzettend van. Dat deed ik toen en dat doe ik nu nog steeds.”
Roeping gemist
Toen Marty een relatie kreeg met Pieter, ging die ook mee. “Niet naar het dansen, want dat kan ik niet, maar wel naar de vrijdagavondsoos. Ik werk graag in de horeca en dat ging ik hier ook doen. Leuk? Ja, vanaf het eerste moment vond ik het leuk. Ik heb mijn roeping gemist, daar kwam ik toen wel achter.”
Het enthousiasme dat het stel uitstraalde, werd binnen ORO natuurlijk opgepikt. “Er was een tijd dat we elke avond voor ORO werkten. En dan écht elke dag, hè. Dan hadden we hier op zaterdagavond soos en stonden we op zondagochtend op Het Rijtven, in de Honingpot. Het was wel veel, maar we genoten er ook van. Als wij tien minuten op de bank zitten, dan vervelen we ons. We zijn veel liever bezig.”
Nieuw leven inblazen
De laatste jaren is de inzet minder geworden. Maar dat ligt niet aan Marty en Pieter. “We zijn hier in Van Speijk teruggegaan naar één avond in de week”, vertelt Marty. “Dat vinden wij heel jammer. Er is nu een nieuwe beroepskracht, Patrick, en die wil het hier nieuw leven inblazen. Dat vinden wij natuurlijk een goed plan. Als er meer avonden bijkomen, dan zijn wij van de partij. Zeker weten.”
Ondertussen zijn de deelnemers binnen gedruppeld. Marty heeft zelf een toneelstuk geschreven onder de titel ‘Dromen met je ogen open’. Samen met collega-vrijwilliger Melinda, die via Skype aanwezig is, zijn ze al snel flink aan het oefenen. In de zaal ernaast staat Pieter bij het elektronisch dartbord. “Ze hadden me hier nodig, dus dan sta ik hier. Straks ga ik weer helpen achter de bar. Het maakt mij niks uit. Ik heb overal plezier.”
Achter een rollator
Pieter en Marty hopen dat het aantal activiteiten in Van Speijk snel wordt uitgebreid. “Ik ga over zeven jaar met pensioen en dan wil ik hier eigenlijk wel elke dag werken”, zegt Pieter. Marty knikt. “Ik heb hier eens gesolliciteerd, maar die baan is toen naar een andere vrijwilliger gegaan. Natuurlijk blijf ik komen. Dit is gewoon hartstikke mooi. Mijn jubileum? Ja, dat is een beetje lastig. Ik werk hier al 31 jaar maar ze zijn een paar keer opnieuw begonnen met tellen omdat ze mijn contract kwijt waren. Nou ja, hoe dan ook, ik maak de vijftig hier wel vol. Of meer. En als het moet achter een rollator. Geen probleem.”
Dit verhaal is verschenen in OROskoop 80, december 2024.
